Początki powstania Chmielnika nie są znane .Na podstawie zachowanych zapisów można przypuszczać, że wieś posiada starą metrykę. Pierwsza wzmianka pochodząca z 1419 roku, mówi o Nicolau Laurinie – plebanie z Chmielnika, który był współzałożycielem bractwa kapłańskiego dla włości rzeszowskiej i tyczyńskiej. Płynie stąd wniosek, że już wtedy Chmielnik był wsią dużą, skoro znajdował się w nim kościół. Wieś rządziła się prawem niemieckim. Od czasów historycznie nam znanych wieś wchodziła w skład tzw. państwa tyczyńskiego. Jako wieś prywatna, Chmielnik należała do Pileckich, Kostków, i Branickich Po rozpadzie dóbr tyczńskich w połowie XIX wieku, tutejszy majątek był w posiadaniu Szymanowskich, a później Wallisów, Branickich i Kłapowskich.

Brannicy byli dobrymi gospodarzami i dbali o swoje włości nawet będąc daleko od nich. Ich zasługą jest m.in., gruntowne uporządkowanie administracji tych dóbr. W czasach Branickich Chmielnik doczekał się nowego kościoła - w miejsce starego drewnianego, zniszczonego podczas najazdu Tatarów 1624 r. wzniesiono go w 1742 r. z inicjatywy proboszcza chmielnickiego, Stanisława Wacławskiego. W 1753 biskup przemyski, Wacław Sierakowski, dokonał konsekracji świątyni, która funkcjonuje do dziś, będąc miejscem szczególnego kultu Matki Bożej Łaskawej. Na przestrzeni lat dokonywano pewnych zmian i remontów w kościele – m.in. dobudowano nowe nawy boczne (1951-58). W pierwszej poł. XVIII obok Kościoła wybudowano murowaną dzwonnicę (dwukondygnacyjną na planie kwadratu, o narożnikach ujętych w pilastry). Do parafii w Chmielniku od początku swego istnienia należała również Błędowa Tyczyńska. Oddzieliła się ona dopiero w 1958 roku.

Wieś rozwijała się bardzo dynamicznie. Nie omijały jej jednak epidemie, klęski, wojny, które tragicznie zaważyły na losach mieszkańców z powodu drewnianej zabudowy, szczególnie dotkliwe w skutkach były pożary. Docierali tu Tatarzy, niszcząc to co stanęło na ich drodze. Najbardziej dotkliwy dla Chmielniczan był najazd z 1624 roku, wtedy to spłonął kościół.

W poł. XIX wieku w Chmielniku oprócz kościoła parafialnego z murowaną dzwonnica był duży folwark plebański (11 budynków drewnianych), drewniana karczma, drewniany młyn wodny, dwór i folwark dworski (1 budynek murowany i 9 drewnianych, a także murowana kapliczka). W 1880 r. była też kasa pożyczkowa gminna. W 1889 r. były już w Chmielniku dwie murowane kapliczki na rozstajach dróg i krzyż przydrożny przy drodze do Malawy.

Po wojnie wieś znacznie się rozbudowała, rozwinęła gospodarczo i kulturowo. W 1973 roku została siedzibą władz nowo utworzonej gminy.